Ο ψυχικός κόσμος του μικρού παιδιού

Το μικρό παιδί ζει σε ένα δικό του παιδικό κόσμο. Σκέπτεται, αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει όλα όσα συμβαίνουν με διαφορετικό τρόπο από ότι οι μεγάλοι. Δίνει ένα ιδιότυπο-παιδικό νόημα στην πραγματικότητα που το περιβάλλει. Για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε δημιουργικά με το παιδί οφείλουμε να καταλάβουμε όσο μας είναι δυνατόν τον τρόπο που σκέπτεται και αισθάνεται τον κόσμο. Να δούμε με τα δικά του μάτια και να ακούσουμε με τα δικά του αυτιά.

Πως να χειριστείτε ένα κακομαθημένο παιδί

Ποιος δεν έχει γυρίσει το κεφάλι του να δει τη σκηνή με το παιδάκι που κλαίει και χτυπιέται στο πάτωμα του σούπερ μάρκετ για να του αγοράσει η μαμά του τη σοκολάτα που θέλει; Και ποιος δεν έχει κοντοσταθεί για να δει αν η μαμά τελικά θα ενδώσει και θα του αγοράσει αυτό που θέλει; Αυτή και πολλές παρόμοιες σκηνές που εκτυλίσσονται σε εστιατόρια, μαγαζιά, φιλικά σπίτια, την παιδική χαρά, το ίδιο το σπίτι του παιδιού περιγράφουν την εικόνα του κακομαθημένου παιδιού.

Ο ρόλος του πατέρα στην ψυχική ανάπτυξη των παιδιών

Μπορεί στις παλαιότερες κοινωνίες η μητέρα να ασχολιόταν με την διαπαιδαγώγηση και την ψυχοσυναισθηματική ανατροφή των παιδιών και ο πατέρας να ήταν εκείνος «που έφερνε ψωμί στο σπίτι», όμως στην σύγχρονη κοινωνία τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Τα δεδομένα ανατράπηκαν, και ο πατέρας παίζει σημαντικό ρόλο στα οικογενειακά δρώμενα και στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να παίζει.

Γιατί τόσο άγχος και τόσο φόβος με το σχολείο

Μία από τις κρίσιμες μεταβατικές φάσεις της ζωής του νηπίου είναι και αυτή της εισαγωγής του στο Δημοτικό σχολείο. Με την έναρξη της φοίτησης στην πρώτη τάξη οι γονείς και οι δάσκαλοι συχνά παραπονιούνται για εκδηλώσεις αμηχανίας, έντασης ή πλήξης, καθώς και για συμπτώματα ανασφάλειας, για αντικοινωνικότητα και απότομο κλείσιμο του παιδιού στον εαυτό του.

Το ξύλο ΔΕΝ βγήκε από τον παράδεισο…

Εδώ και δεκαετίες η πειθάρχηση των παιδιών (και) με φυσικό-σωματικό τρόπο (βλ. ξύλο) έχει αποτελέσει θέμα έντονης διαμάχης. Δύο νέες αμερικανικές επιστημονικές μελέτες έρχονται να ρίξουν το βάρος τους υπέρ της άποψης ότι το ξύλο, όσο και αν βραχυπρόθεσμα μπορεί να φέρει αποτελέσματα, μακροπρόθεσμα κάνει κακό. Και οι δύο μελέτες συμπεραίνουν ότι οι γονείς πρέπει να καταφεύγουν σε εναλλακτικούς τρόπους πειθαρχίας, επειδή μια σειρά από προβλήματα συμπεριφοράς που παρουσιάζονται στους νέους κατά την εφηβεία, σχετίζονται ακριβώς με το ξύλο που έφαγαν όταν ήσαν παιδιά.