Αλκυόνης Παπαδάκη: Η βαρκάρισσα της Χίμαιρας

«Τι παλιόκαιρος σήμερα… Βρέχει από το πρωί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η νοσταλγία έχει το άρωμα της βροχής…»

«Αυτός ο κόσμος ο κερατάς- μου ‘λεγε μια φορά η φίλη μου η Βιργινία – λες κι είναι καμωμένος μόνο γι’ αυτούς που ξέρουν να καταπατούν. Γι’ αυτούς που στήνουν ταμπέλες. Που κάνουν περιφράξεις και βάζουν μέσα άγρια σκυλιά για φύλακες. Αυτός ο κόσμος ο κερατάς λες κι είναι καμωμένος, μόνο για μπρατσωμένες ψυχές.»

Αλκυόνη Παπαδάκη: Το χρώμα του φεγγαριού

Από μια τρυπίτσα περνά όλη η αγάπη του κόσμου, παλικάρι. Όπως η κλωστή από το μάτι της βελόνας. Μόνος του ξέρεις ποιος είναι; Αυτός που αποθηκάζει μέσα του την ερημιά. Δεν βαριέσαι.. Το χειρότερο είναι να μουρμουρίζεις. Να τρέχει από τα χείλια σου χολή. Τρώγε τη μερίδα σου με κέφι, χωρίς να βρομίζεις τον τόπο που κάθεσαι. Πίνε το πιοτό σου με ρέγουλα, και λέγε, πού ξέρεις; Είναι τόσα τα όμορφα πράγματα που μπορούν να μου συμβούν κάθε στιγμή!

Αλκυόνη Παπαδάκη: Το Μαζί

Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το «εμείς».
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο «εγώ».

Αλκυόνη Παπαδάκη: Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή

Το «Μαζί»
Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το «εμείς».
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο «εγώ».
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του «εσείς».
Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
ανάμεσα σε σκοτάδια ν’ ανακαλύψεις το «εσύ».

Αλκυόνης Παπαδάκη: Αν ήταν όλα… αλλιώς!

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας…
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει…
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα,όλοι αυτοί που αγαπήσαμε…
Αν τόσες φορές, παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας…
Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα…

Αλκυόνη Παπαδάκη: Βαρκάρισσα της Χίμαιρας

«Τι παλιόκαιρος σήμερα… Βρέχει από το πρωί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η νοσταλγία έχει το άρωμα της βροχής…»
«Αυτός ο κόσμος ο κερατάς- μου ‘λεγε μια φορά η φίλη μου η Βιργινία – λες κι είναι καμωμένος μόνο γι’ αυτούς που ξέρουν να καταπατούν. Γι’ αυτούς που στήνουν ταμπέλες. Που κάνουν περιφράξεις και βάζουν μέσα άγρια σκυλιά για φύλακες. Αυτός ο κόσμος ο κερατάς λες κι είναι καμωμένος, μόνο για μπρατσωμένες ψυχές.»

Εδώ στου δρόμου τα μισά

Θέλω να ξέρεις ότι σ’ αγαπώ πολύ…
Όχι όπως θέλεις εσύ.
Όπως μου βγαίνει εμένα.
Πιο πολύ όμως, αγαπώ τον εαυτό μου.
Έχουμε μια βασική διαφορά εμείς οι δυο.

Αλκυόνη Παπαδάκη: Κάνοντας τον απολογισμό

Κι έρχεται η στιγμή που οι συνθήκες μας αναγκάζουν να κάνουμε τον απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής μας.
Για όλους όσους πέρασαν. Φίλους… Εχθρούς… Γνωστούς… Απλούς περαστικούς… Τους δήθεν που μας χρησιμοποίησαν… Τους άσχετους που θέλησαν να περάσουν καλά… Τους περίεργους…

Αλκυόνη Παπαδάκη: Παράπονο μόνο

Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο… Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου… Να σου στείλω ένα μήνυμα… Κι εσύ δεν άκουγες…

Αλκυόνη Παπαδάκη: Μια ατέλειωτη φυγή

«… Άκου να σου πω κόρη μου. Τη ζωή πρέπει να τη στολίζουμε για να μας αγαπάει. Είναι ένα δώρο η ζωή. Και οφείλουμε να το τιμήσουμε…Θα έχω κι ένα εισιτήριο στην τσάντα μου, που δεν θα γράφει προορισμό. «Μια ατελείωτη φυγή» θα λέει μόνο. Αυτή δεν ήταν όλη η πορεία της ζωής μου;…» «……

Αλκυόνη Παπαδάκη : Αν όλα ήταν αλλιώς

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας…. Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει…
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε… Αν τόσες φορές , παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας… Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα…

Αλκυόνη Παπαδάκη: Η αγάπη με το πρέπει ενώνεται, αλλά δεν κολλάει

–Ο υποταγμένος παύει να είναι ελεύθερος, ακόμα και αν είναι υποταγμένος στο Θεό. Υπάρχουν πολλοί που αγαπούν τις ιδέες. Τις ιδέες θεωρητικά. Όχι τον άνθρωπο. Το κακό είναι ότι νομίζουν πως αγαπούν τον άνθρωπο.

Αποσπάσματα Β! από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

Φυσούσε δυνατός αέρας και σκορπούσε, σαν βροχή, τα λουλούδια της αμυγδαλιάς. Τι σπατάλη ομορφιάς!
Τι κάνει αυτό το κορίτσι τόση ώρα σταυροπόδι κάτω από τον ίσκιο της Λεύκας; Ξεφυλλίζει όνειρα.. Ένα σμάρι διαβατάρικα πουλιά ξεκινούν από την ψυχή του και φεύγουν..
Σημασία έχει ποια χέρια θα σ’ αγκαλιάσουν και θα κάνουν το δέρμα σου να δακρύσει. Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου και θα σε τινάξει χωρίς ανάσα στ’ αστέρια.

Αποσπάσματα από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

Άπλωνα τα χέρια μου τις νύχτες και μάζευα αστέρια και φτερά, από αγριοπερίστερα, για να τα κρύβω στο μαξιλάρι σου και να γλυκαίνω τον ύπνο σου.
Πάντα πηδάω από το τρένο λίγο πριν φτάσει στο σταθμό.
Οι λίμνες.. Πρόσεξες ποτέ τις λίμνες; Δεν είναι σαν τις θάλασσες. Οι θάλασσες μιλούν. Τραγουδούν. Οι λίμνες ονειρεύονται..
Κάθε φορά που πέφτει η βροχή πάνω στο τριαντάφυλλο θα σου στέλνω ένα φιλί να κρύβεις τ’ όνειρό σου.