Λένα Μαντά: Έρωτας σαν βροχή

Το βιβλίο δεν αφηγείται απλώς μια γλυκιά, κοριτσίστικη ιστορία. Με φόντο την όμορφη Κέρκυρα, γνωρίζουμε όχι μόνο το νησί, αλλά και τους κατοίκους του, τη φιλοσοφία, την ανατροφή αλλά και τον τρόπο ζωής, συμπεριφοράς και σκέψης των ανθρώπων και μάλιστα, όχι μόνο στο σήμερα, αλλά και σε ένα μακρινό παρελθόν. Είναι ένα βιβλίο που σε κρατάει προσηλωμένο από την αρχή ως το τέλος. Δημιουργεί ιδιαίτερα τρυφερά συναισθήματα. Περιγράφει τον έρωτα σαν βροχή. Όχι σαν καταιγίδα. Σαν βροχή που έρχεται και φεύγει, δυναμώνει και χαμηλώνει, δροσίζει, αλλά και πνίγει. Όταν έχει πλέον τελειώσει το βιβλίο, αφήνει τον αναγνώστη συγκινημένο και χαμογελαστό

Osho: Μόνο οι ευφυείς άνθρωποι νιώθουν πλήξη, γιατί δεν βρίσκουν κανένα νόημα στη δύναμη, στο κύρος, στο χρήμα

«Η ζωή είναι ένας εκστατικός χορός, είναι τόσο εκπληκτική και εσύ την περιόρισες, την έκανες πληκτική. Αυτό που έκανες είναι θαύμα! Τι άλλο θέλεις να κάνεις; Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα μεγαλύτερο απ’ αυτό.»
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βαρετοί. Και πάλι, δεν αισθάνονται πλήξη όλοι οι άνθρωποι. Χρειάζεται ευφυΐα για να νιώθει κανείς πλήξη. Γι αυτό, βαριούνται μόνο εκείνοι οι πολύ σπάνιοι, οι πολύ ευφυείς άνθρωποι. Από αυτή τη πλήξη προκύπτει η αναζήτηση του νοήματος της ζωής. Εκείνοι που πλήττουν, απλώς δείχνουν πως δεν τους ικανοποιεί πια η ζωή που ζουν.

Μιλώντας με την Αλίκη για τη Φιλοσοφία και το νόημα της ζωής

Η Σώτη Τριανταφύλλου συνομιλεί με την έφηβη Αλίκη για τη φιλοσοφία και το νόημα της ζωής μ’ έναν προσιτό κι ελκυστικό τρόπο στο βιβλίο «Μιλώντας με την Αλίκη για τη φιλοσοφία και το νόημα της ζωής», με σκοπό να φέρει τους νέους ανθρώπους πιο κοντά στη φιλοσοφία, στο στοχασμό και στην αυτογνωσία. Θυμίζει μια εκτεταμένη συζήτηση, η οποία πού και πού παίρνει τη μορφή συνέντευξης. Η Αλίκη ρωτά και η Σώτη απαντά. Η Σώτη σχολιάζει και η Αλίκη αναρωτιέται. Η Αλίκη πεινά και η Σώτη της δίνει τροφή για τη σκέψη.

Τσάρλς Μπουκόφσκι: Πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις

Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα. Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις μία φορά σου είναι αρκετή. Πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές, πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις. Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει.

Τένια Μακρή: Γιατί σ’ αγαπώ

«Δύσκολο πράγμα η αγάπη. Άθλος. Η αγάπη είναι κορυφή. Δεν είναι κάτι απλό, δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Λες σ’ αγαπώ… Μα καμιά φορά το σ΄ αγαπώ, θα πει σ’ έχω ανάγκη. Αυτό δεν είναι αγάπη αλλά η ανάγκη να έχουμε κάποιους ανθρώπους στη ζωή μας. Όταν αγαπάς σκέφτεσαι μόνο αυτόν που αγαπάς. Τα θέλω του, την ελευθερία του. Να μαζεύεις τα κομμάτια του κι ας ξέρεις πως θα ματώσεις. Να χαϊδεύεις τις φτερούγες του για να τις ανοίξει και να πετάξει όπου επιθυμεί η ψυχή του κι ας ξέρεις πως θα πονάς και θα σου λείψει…

Αλκυόνη Παπαδάκη: Το χρώμα του φεγγαριού

Από μια τρυπίτσα περνά όλη η αγάπη του κόσμου, παλικάρι. Όπως η κλωστή από το μάτι της βελόνας. Μόνος του ξέρεις ποιος είναι; Αυτός που αποθηκάζει μέσα του την ερημιά. Δεν βαριέσαι.. Το χειρότερο είναι να μουρμουρίζεις. Να τρέχει από τα χείλια σου χολή. Τρώγε τη μερίδα σου με κέφι, χωρίς να βρομίζεις τον τόπο που κάθεσαι. Πίνε το πιοτό σου με ρέγουλα, και λέγε, πού ξέρεις; Είναι τόσα τα όμορφα πράγματα που μπορούν να μου συμβούν κάθε στιγμή!

Άλις Μίλερ: Η κακία δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία

«Το κύριο θέμα όλων των βιβλίων μου είναι η άρνηση των δεινών που έχουμε υποστεί στην παιδική μας ηλικία. Καθένα από τα βιβλία πραγματεύεται κάποια πτυχή αυτού του φαινομένου και επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού”. Μια προσπάθεια γνωριμίας με το έργο της διάσημης «αυτοαφορισμένης» από την ψυχαναλυτική εταιρεία Άλις Μίλερ (1923-2010) μέσα από αποσπάσματα βιβλίων της τα οποία έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Ροές.

Ν.Καζαντζάκη: Η μάνα μου

«Η μάνα μου, μια άγια γυναίκα. Με υπομονή, μ’ αντοχή κι όλη τη γλύκα της γης απάνω της. Όλοι από το αίμα της μάνας μου οι πρόγονοι ήταν χωριάτες. Σκυμμένοι στο χώμα, κολλημένοι στο χώμα, τα πόδια τους, τα χέρια τους, τα μυαλά τους γεμάτα χώματα.

Φερνάντο Πεσσόα: Δεν έκανα τίποτα άλλο από το να ονειρεύομαι

Αυτό ήταν, και μόνο αυτό, το νόημα της ζωής μου. Ποτέ δεν είχα άλλη πραγματική ενασχόληση πέρα από την εσωτερική μου ζωή. Οι μεγαλύτερες συμφορές της ζωής μου σβήνουν όταν ανοίγοντας το παράθυρο μέσα μου μπορώ και τις ξεχνώ κοιτάζοντας την αδιάλειπτη κίνηση εντός μου. Ποτέ δεν θέλησα να είμαι τίποτα άλλο πέρα από ονειροπόλος.

Αλκυόνη Παπαδάκη: Το Μαζί

Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το «εμείς».
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο «εγώ».

Τρύφων Ζαχαριάδης: Συντροφικότητα Αποχωρισμός

Στη διαδρομή της ζωής μας «παίζουμε» τρεις βασικούς ρόλους: του παιδιού, του εραστή και του γονιού. Σ’ αυτό το παιχνίδι, η συντροφικότητα και ο αποχωρισμός είναι εμπειρίες, που προκαλούν συγκίνηση και στο σώμα και στον ψυχισμό, επειδή αφορούν πρόσωπα ή συμβάντα σημαντικά με τα οποία αναπτύσσουμε σχέσεις.

Χόρχε Μπουκάι: Στόχοι και πορεία

Πάει κάποιος μια μέρα στη θάλασσα για να κάνει μια βόλτα με το ιστιοφόρο του και, ξαφνικά, ξεσπά μια δυνατή καταιγίδα και παρασύρει ανεξέλεγκτα το σκάφος του στ’ ανοιχτά. Μες την καταιγίδα, ο άνθρωπος δεν βλέπει προς τα που πάει το ιστιοφόρο. Με κίνδυνο να γλυστρήσει και να πέσει από το κατάστρωμα, ρίχνει την άγκυρα για να μη συνεχίσει να τον παρασύρει ο άνεμος, και καταφεύγει στην καμπίνα του μέχρι να κοπάσει λίγο η καταιγίδα. Όταν πέφτει ο αέρας, βγαίνει ο άντρας από το καταφύγιό του και επιθεωρεί το σκάφος από την πρύμνη ως την πλώρη. Το εξετάζει σπιθαμή προς σπιθαμή, και με χαρά διαπιστώνει ότι το σκάφος είναι ανέπαφο. Η μηχανή δουλεύει μια χαρά, το κύτος δεν έχει υποστεί την παραμικρή ζημιά, τα πανιά είναι άθικτα, το πόσιμο νερό δεν έχει χυθεί και το τιμόνι λειτουργεί σαν καινούργιο.

Χόρχε Μπουκάι: Το σύνδρομο των στενών παπουτσιών

Υπάρχει μια παγίδα που μας έστησαν όταν ήμασταν μικρά παιδιά. Η παγίδα είναι μια ιδέα τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα μας, που αποτελεί μέρος της κουλτούρας μας, άμεσα και έμμεσα.
«αξίζει μόνο ότι … επιτυγχάνεται με κόπο»
Ο καθένας αντιλαμβάνεται από την εμπειρία του ότι στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι σωστό, αλλά όλοι χτίζουμε τη ζωή μας σαν να ήταν μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Αυτό το σκεπτικό ταιριάζει με ένα κλινικό σύνδρομο το οποίο έχω ονομάσει «το σύνδρομο των στενών παπουτσιών».

Αλκυόνη Παπαδάκη: Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή

Το «Μαζί»
Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το «εμείς».
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο «εγώ».
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του «εσείς».
Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
ανάμεσα σε σκοτάδια ν’ ανακαλύψεις το «εσύ».

Αλκυόνης Παπαδάκη: Αν ήταν όλα… αλλιώς!

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας…
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει…
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα,όλοι αυτοί που αγαπήσαμε…
Αν τόσες φορές, παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας…
Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα…

Πεπρωμένο – Δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο

Καθώς είμαστε βυθισμένοι στα θέλγητρα των παιχνιδιών της Μάγια, το πεπρωμένο μάς προστάζει σαν ένα είδος παρτίδας ζαριών, ένα είδος ρουλέτας ή λοταρίας, όπου το τυχαίο είναι αυτό που επιβάλλει μια μεγαλύτερη ή μικρότερη καλοτυχία στους ανθρώπους.

Οι 4 Συμφωνίες του Don Miguel Ruiz

Πώς μπορούν όμως κάποιες (λεγόμενες) συμφωνίες να επηρεάσουν τον τρόπο που λειτουργούμε και βλέπουμε τον κόσμο; Όπως με πολύ όμορφο τρόπο μας εξηγεί ο Don Miguel Ruiz, αυτό είναι κάτι που, έτσι κι αλλιώς, ήδη συμβαίνει και μάλιστα ασυνείδητα τις περισσότερες φορές. Από τη στιγμή που γεννηθήκαμε αρχίσαμε να δεχόμαστε τις επιδράσεις του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο βρεθήκαμε, δημιουργήσαμε και διαμορφώσαμε την προσωπικότητά μας με βάση τα χαρακτηριστικά και τις συμπεριφορές των πολύ κοντινών μας προσώπων, μάθαμε πως κάποια πράγματα μας επιτρέπονται και πως κάποια άλλα όχι, πως κάτι είναι καλό και κάτι κακό, διαμορφώσαμε απόψεις και συμπεριφορές που στη συνέχεια καθόρισαν τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε.

Alice Miller: Οι Φυλακές της Παιδικής μας Ηλικίας

Πολλοί άνθρωποι αναγκάστηκαν, όταν ήταν παιδιά, να μάθουν να κρύβουν πολύ επιδέξια τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους προκειμένου να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των γονέων τους και να κερδίσουν της «αγάπη» τους. Ως ενήλικες μπορεί να κυνηγούν την επιτυχία, έχουν όμως ταυτόχρονα μια υποβόσκουσα αίσθηση ότι δεν αξίζουν τίποτα. Χωρίς ποτέ να τους έχει επιτραπεί να εκφράσουν τα πραγματικά τους συναισθήματα, και έχοντας χάσει την επαφή με τον αληθινό τους εαυτό, εκδραματίζουν τα καταπιεσμένα συναισθήματά τους με επεισόδια κατάθλιψης ή καταναγκαστικής συμπεριφοράς, ή ακόμα και με ιδέες μεγαλείου. Στη συνέχεια, με τη σειρά τους, μεταφέρουν αυτή τη κληρονομιά της καταπίεσης στα δικά τους παιδιά. Αυτό το σπαρακτικό και οξυδερκές βιβλίο είναι ένα πρώτο βήμα για την ανακάλυψη των αναγκών μας και της δικής μας αλήθειας στην προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από αυτό το φαύλο κύκλο.

Το μυστικό του μαγνήτη της καρδιάς: Μια απλή συναισθηματική άσκηση για περισσότερη ελευθερία

Ζείτε μια κατάσταση όπου είστε αγκιστρωμένοι στο συναισθηματικό κόσμο ενός άλλου ανθρώπου ή εμπλέκεστε παρά τη θέληση σας; Μήπως έχετε έναν άνθρωπο με τον οποίο θα θέλατε να βγείτε ελεύθερα και χωρίς δεσμεύσεις για να δείτε πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση όταν κοπάσει η συναισθηματική μπόρα; Αν σας αρέσουν οι πειραματισμοί, θα σας αρέσει και το παρακάτω παιχνίδι με τους καθρέφτες-νευρώνες, το οποίο μπορεί να αλλάξει αμέσως την επίδραση του μαγνήτη σας και τη σχέση σας με το άλλο άτομο. Βρείτε μερικά λεπτά που θα είστε εντελώς απερίσπαστοι και κάντε το εξής:

Αλκυόνη Παπαδάκη: Βαρκάρισσα της Χίμαιρας

«Τι παλιόκαιρος σήμερα… Βρέχει από το πρωί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η νοσταλγία έχει το άρωμα της βροχής…»
«Αυτός ο κόσμος ο κερατάς- μου ‘λεγε μια φορά η φίλη μου η Βιργινία – λες κι είναι καμωμένος μόνο γι’ αυτούς που ξέρουν να καταπατούν. Γι’ αυτούς που στήνουν ταμπέλες. Που κάνουν περιφράξεις και βάζουν μέσα άγρια σκυλιά για φύλακες. Αυτός ο κόσμος ο κερατάς λες κι είναι καμωμένος, μόνο για μπρατσωμένες ψυχές.»