Βασίλης Βασιλικός: Το τελευταίο αντίο

Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου το τελευταίο εκείνο μεσημέρι, ήσυχα, αδιαμαρτύρητα, τρυφερά. Μου είπες χωρίς φωνή το τελευταίο αντίο. Μ’αποχαιρέτησες, με το σώμα σου. Μόνο που εγώ δεν το κατάλαβα τότε. Κοιμήθηκες λίγο απ’την άλλη μεριά της καρδιάς σου. Αυτό ήταν το τελευταίο μας αγκάλιασμα.

Erich Fromm: Να έχεις ή να είσαι;

Η αγωνία και η ανασφάλεια που προκαλείται από τον κίνδυνο να χάσει κανείς ό,τι έχει, δεν υπάρχει στους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι.
Αν είμαι αυτός που είμαι και όχι αυτό που έχω, τότε κανένας δε μπορεί να μου στερήσει ή να με απειλήσει για την ασφάλεια και την αίσθηση της ταυτότητάς μου.

Μάριο ντε Ανδράδε: Μην πεις ποτέ σου: είναι αργά! Γι’ αυτό όσο ζεις θα παλεύεις. Κι ας φαίνονται όλα μαύρα κατά καιρούς.

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Λέων Τολστόι: Οι τρεις ερωτήσεις

Κάποτε, λέει, ήταν ένας βασιλιάς που σκέφθηκε πως θα μπορούσε- αν ήξερε το σωστό χρόνο για ν’ αρχίσει το κάθε τι, αν ήξερε ποιους ανθρώπους ν’ ακούει και ποιους ν’ αποφεύγει και, πάνω απ’ όλα, αν ήξερε πάντα ποιο ήταν το πιο σπουδαίο πράγμα να κάνει- να μην αποτύχαινε σ’ οτιδήποτε κι αν αναλάμβανε. Και μιας και του πέρασε απ’ το μυαλό αυτή η σκέψη, έβγαλε διάτα σ’ όλο του το βασίλειο πως θα έδινε αμοιβή μεγάλη σ’ όποιον τον μάθαινε ποιος θα ήταν ο σωστός χρόνος για κάθε πράξη και ποιοι οι πιο αναγκαίοι άνθρωποι και πώς θα ήξερε ποιο θα ήταν το σπουδαιότερο πράγμα να κάνει.

Λέων Τολστόι: Ημερολόγιο Σοφίας

Τα πράγματα που κάνουμε για να γίνει η ζωή μας πιο άνετη μού θυμίζουν τη στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι της για να μη βλέπει τους εχθρούς της. Συμπεριφερόμαστε χειρότερα κι απ’ τη στρουθοκάμηλο. Προκειμένου να εξασφαλίσουμε κάποιο αβέβαιο, αμφίβολο μέλλον, καταστρέφουμε οριστικά τη ζωή μας στο συγκεκριμένο μας παρόν.

Μάρω Βαμβουνάκη: Να προσέχεις το βλέμμα περισσότερο απ’ τα λόγια

Της θύμιζε κατά τις συνεδρίες τους εκείνο το ωραίο του Νίτσε: «Μ’ αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά απ’ την πληγή του». Να δουλέψουμε με τις πληγές μας αλλά να μην τις γλείφουμε∙ κινδυνεύουμε να διαστρέψουμε τις ηδονές μας. Η ψυχή είναι πανίσχυρη. Μην κολλάς! Μην κολλάς ούτε στην ψυχανάλυση, προορίζεται μονάχα για τις πληγές, για την ψυχή σου θα προχωρήσεις πιο πέρα, στην πνευματική περιπέτεια.

Πες μου τι διαβάζεις να σου πω ποιος είσαι

Οι ψυχαναγκαστικοί άνθρωποι (είναι και πολλοί, ζωή να χουν) με τα κλειδιά στο χέρι, και πριν φύγουν από το σπίτι για μπανάκι στην παραλία, τσεκάρουν αν έχουν κλείσει φώτα, θερμοσίφωνα, μάτια κουζίνας, ισιώνουν λίγο τα ριχτάρια στους καναπέδες και τέλος ξαναρίχνουν μια ματιά στην τσάντα θαλάσσης μην τυχόν και έχουν ξεχάσει να πάρουν κάτι μαζί τους.

Χόρχε Μπουκάι: Γράμματα στην Κλαούντια

Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις
Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις
Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν’ αποφασίζεις για μένα

Καζαντζάκης: Ο Αύγουστος, φέρνει μαθές τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια

Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευκή μου· όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει.

Κώστας Αξελός: Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας

Κώστας Αξελός: Δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει να «φτιάχνει». «Οι νεοέλληνες κοπιάζουν, αλλά δεν παράγουν έργο. Μεγάλα έργα». Από την ευρωπαϊκή σκέψη δεν γεύτηκε παρά μόνον τον καρπό, αγνοώντας «τις ρίζες, τον κορμό και τα κλαδιά του δέντρου». Η τεχνική της έλειψε παντελώς- η κακοτεχνία αντιθέτως αναγορεύτηκε σε εθνική ευρεσιτεχνία. Ζώντας μονίμως στο μεταίχμιο της πραγματικότητας μετέφρασε τη «δυνατότητα» σε «ευσεβή πόθο». Προσπάθησε να πραγματώσει μια «πολιτική» χωρίς κέντρα πραγμάτωσης. Και δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει τις αυταπάτες της, τον ελληνοκεντρισμό της από τη μια και τον ριζικό «δυτικισμό» της από την άλλη.

Αυτό το καλοκαίρι διαβάστε όλη τη λογοτεχνία σε 6 ώρες κι ένα τέταρτο

Η νουβέλα είναι μια επινόηση χάρις στην οποία εκμεταλλευόμαστε αφενός τις αναντικατάστατες αρετές των μυθιστορημάτων αλλά και την οικονομία της συντομίας. Αντί να χάνεστε μέσα στον σωρό των «αριστουργημάτων» που σας προτείνει ο κάθε εντεταλμένος βιβλιοπαρουσιαστής, δώστε λίγο από το χρόνο σας για να αποκτήσετε μια πλήρη εποπτεία. Καλές και σύντομες αναγνώσεις!

Το διάβασμα στην αμμουδιά: Ο δωδεκάλογος της βιβλιοφαγίας

Η πλειονότητα πάντως δεν φαίνεται να παίρνει στα σοβαρά το διάβασμα στην άμμο και η φτηνή λογοτεχνία έχει την τιμητική της. Στην πραγματικότητα οι αναγνώσεις της ξαπλώστρας μπορεί να αποδειχθούν εξόχως εποικοδομητικές, αν λάβουμε υπόψη ότι το μυαλό καθαρίζει από τα απόβλητα της καθημερινότητας και αυξάνεται η αυτοσυγκέντρωση, στοιχείο ουσιώδες στην ανάγνωση. Όπερ σημαίνει ότι αν έχεις μια πιθανότητα να εμβαθύνεις σε κάποιο απαιτητικό κείμενο, είναι προτιμότερο να το κάνεις στην αμμουδιά. Αρχίζοντας τη βιβλιοφαγία στις διακοπές καλό θα είναι να θυμόμαστε μερικά βασικά πράγματα:

5 βιβλία ψυχολογίας που μπορούν να μας βοηθήσουν άμεσα!

Μετά τη σωματική μας υγεία, η ψυχολογία μας είναι εκείνη που κρατά όρθιο τον εαυτό μας. Δεν είναι τυχαίο που λέμε: «Όλα είναι στο μυαλό». Η θετική οπτική των πραγμάτων είναι απαραίτητη για την καθημερινότητά μας! Παρακάτω σας προτείνουμε βιβλία ψυχολογίας που είναι γραμμένα με τέτοιο τρόπο που μπορούν να μας βοηθήσουν να δούμε τη ζωή αλλιώς.

Εύα Ομηρόλη: Οι Αναλφάβητοι του Έρωτα

Η ιδέα και η εντύπωση είναι τα μόνα που μετρούν. Η επίγνωση της κατωτερότητας και της λειψής σου φύσης είναι οι μόνοι εφιάλτες. Η σιγουριά φτάνει για να σε κάνει πιο ήρεμο, ακόμα κι αν είναι μια σκέτη ουτοπία. Η δύναμη είναι μια ιδέα, όλα είναι μια ιδέα. Τίποτε δεν έχει την αληθινή του υπόσταση και μπορεί να μην υπάρχουν αληθινές υποστάσεις μέσα σε ανθρώπινες ψυχές.

Εύα Ομηρόλη: Επειδή πάνω απ όλα, θέλει τόλμη η ζωή, θέλει πολλά κότσια η ευτυχία.

Θα χανόμουνα χωρίς αυτή τη ζωή, χωρίς τη σιγουριά ότι εκείνο που ήθελα το έκανα κι αν ήθελα, πάλι θα το ξανάκανα. Η ιδέα και η εντύπωση είναι τα μόνα που μετρούν. Η επίγνωση της κατωτερότητας και της λειψής σου φύσης είναι οι μόνοι εφιάλτες.

Λένα Μαντά: Έρωτας σαν βροχή

Το βιβλίο δεν αφηγείται απλώς μια γλυκιά, κοριτσίστικη ιστορία. Με φόντο την όμορφη Κέρκυρα, γνωρίζουμε όχι μόνο το νησί, αλλά και τους κατοίκους του, τη φιλοσοφία, την ανατροφή αλλά και τον τρόπο ζωής, συμπεριφοράς και σκέψης των ανθρώπων και μάλιστα, όχι μόνο στο σήμερα, αλλά και σε ένα μακρινό παρελθόν. Είναι ένα βιβλίο που σε κρατάει προσηλωμένο από την αρχή ως το τέλος. Δημιουργεί ιδιαίτερα τρυφερά συναισθήματα. Περιγράφει τον έρωτα σαν βροχή. Όχι σαν καταιγίδα. Σαν βροχή που έρχεται και φεύγει, δυναμώνει και χαμηλώνει, δροσίζει, αλλά και πνίγει. Όταν έχει πλέον τελειώσει το βιβλίο, αφήνει τον αναγνώστη συγκινημένο και χαμογελαστό

Osho: Μόνο οι ευφυείς άνθρωποι νιώθουν πλήξη, γιατί δεν βρίσκουν κανένα νόημα στη δύναμη, στο κύρος, στο χρήμα

«Η ζωή είναι ένας εκστατικός χορός, είναι τόσο εκπληκτική και εσύ την περιόρισες, την έκανες πληκτική. Αυτό που έκανες είναι θαύμα! Τι άλλο θέλεις να κάνεις; Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα μεγαλύτερο απ’ αυτό.»
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βαρετοί. Και πάλι, δεν αισθάνονται πλήξη όλοι οι άνθρωποι. Χρειάζεται ευφυΐα για να νιώθει κανείς πλήξη. Γι αυτό, βαριούνται μόνο εκείνοι οι πολύ σπάνιοι, οι πολύ ευφυείς άνθρωποι. Από αυτή τη πλήξη προκύπτει η αναζήτηση του νοήματος της ζωής. Εκείνοι που πλήττουν, απλώς δείχνουν πως δεν τους ικανοποιεί πια η ζωή που ζουν.

Μιλώντας με την Αλίκη για τη Φιλοσοφία και το νόημα της ζωής

Η Σώτη Τριανταφύλλου συνομιλεί με την έφηβη Αλίκη για τη φιλοσοφία και το νόημα της ζωής μ’ έναν προσιτό κι ελκυστικό τρόπο στο βιβλίο «Μιλώντας με την Αλίκη για τη φιλοσοφία και το νόημα της ζωής», με σκοπό να φέρει τους νέους ανθρώπους πιο κοντά στη φιλοσοφία, στο στοχασμό και στην αυτογνωσία. Θυμίζει μια εκτεταμένη συζήτηση, η οποία πού και πού παίρνει τη μορφή συνέντευξης. Η Αλίκη ρωτά και η Σώτη απαντά. Η Σώτη σχολιάζει και η Αλίκη αναρωτιέται. Η Αλίκη πεινά και η Σώτη της δίνει τροφή για τη σκέψη.