Λόγοι για την άρνηση της πανδημίας: απόδραση από μια ανεξέλεγκτη αλήθεια για καταφύγιο σε ένα ψέμα

στις

Οι ψυχολόγοι και οι κοινωνιολόγοι εξηγούν την απόρριψη επιστημονικών στοιχείων ως μια ψευδαίσθηση και δογματική απάντηση σε μια δυσάρεστη πραγματικότητα που δημιουργεί αβεβαιότητα. «Οι αρνητές βλάπτουν την κοινωνία», σημειώνουν.

fake_news1

Τα 142,2 εκατομμύρια κρούσματα και τα 3,035 εκατομμύρια θάνατοι παγκοσμίως δεν είναι αρκετά για αυτούς, παρόλο που αυτά τα στοιχεία θα έχουν αυξηθεί μέχρι να ολοκληρώσετε την ανάγνωση αυτού του άρθρου.

Τα αποδεικτικά στοιχεία της επιστήμης, οι εικόνες των νοσοκομείων, οι μαρτυρίες επιζώντων, τα υπόστεγα, οι χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων ή τα νεκροταφεία δεν είναι αρκετά για αυτούς.

Σε μια τόσο πρωτόγνωρη και δυσχερή κατάσταση που συγκλονίζει την ανθρώπινη ανάγκη τους για έλεγχο, προτιμούν να εθελοτυφλούν, να απορρίπτουν την αβέβαιη αλήθεια και επιμένουν στην κανονικότητα τους ακόμα κι αν είναι ένα ψέμα. «Ο ιός δεν υπάρχει».

Και αισθάνονται ισχυροί ως ομάδα, θύματα σκοτεινών δυνάμεων που ελέγχουν τον κόσμο οι οποίοι ξεσκεπάζουν μια παγκόσμια συνωμοσία και είναι μάρτυρες της ατομικής ελευθερίας. «Η μάσκα είναι ένας τρόπος για να δοκιμάσουν το επίπεδο υποταγής του πληθυσμού σε αυτήν τη σεχταριστική κυβέρνηση. Είναι ένα φίμωτρο».

Ζουν μέσα στη γοητευτική διαφωνία των «καλά ενημερωμένων» και βάζουν την πίστη πάνω από την επιστήμη.

Αυτοί είναι οι αρνητές.

Μπορείτε να τους βρείτε σχεδόν σε κάθε θέμα συζήτησης. Είτε πρόκειται για την εξέλιξη των ειδών, το Ολοκαύτωμα, την επιφάνειας της Γης, τα εμβόλια, την κλιματική αλλαγή ή την έμφυλη βία – οι αρνητές είναι πάντα κοντά. Το πιο πρόσφατο θέμα τους είναι ο Covid-19.

Γιατί γίνεται κανείς αρνητής;

Θέλαμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα μέσω του πρίσματος τριών παραδειγμάτων – μιας εξήγησης που εκτείνεται από το προσωπικό έως το συλλογικό με κλινική ψυχολογία, κοινωνική ψυχολογία και κοινωνιολογία.

Για τον Γκιγιέρμο Μπλάνκο Μπαϊλά, έναν κλινικό ψυχολόγο που έχει μελετήσει την ανθρώπινη ανταπόκριση στις αντιξοότητες, «το κλειδί είναι η αντίσταση στην αλλαγή. Οι άνθρωποι είναι συντηρητικοί από τη φύση τους επειδή αισθάνονται ότι έχουν τον έλεγχο ακόμα και όταν τα πράγματα έχουν άσχημη κατάληξη. Έτσι, όταν αντιμετωπίζουν μια νέα κατάσταση, η αβεβαιότητα τους φοβίζει και ανησυχούν μήπως χάσουν τον έλεγχο. Και σε μια τέτοια κατάσταση, μπορεί κανείς να ανταποκριθεί προσαρμόζοντας τον εαυτό του στην πραγματικότητα ή να την αρνηθεί».

«Μετά από μια τραυματική απώλεια, υπάρχει μια διαδικασία πένθους, μια καμπύλη αλλαγής με τρεις φάσεις: επίγνωση της κατάστασης, πρόθεση προσαρμογής και επίτευξη αυτής της προσαρμογής. Η άρνηση είναι μέρος της πρώτης φάσης. Δε συνειδητοποιούμε την κατάσταση, απορρίπτουμε την πραγματικότητα ή προσποιούμαστε ότι όλα είναι όπως ήταν. Η αντίσταση εμφανίζεται και η αντίληψη του κινδύνου εξαφανίζεται, δίνοντάς μας μια ψευδή αίσθηση ελέγχου. Πάρτε ως παράδειγμα τους νέους και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα: η πιο ενημερωμένη γενιά στην ιστορία μεγαλώνει με αυτές τις ασθένειες. Γιατί; Επειδή έχουν μειωμένη αντίληψη του κινδύνου».

Ο Μπλάνκο Μπαϊλά ξεχωρίζει δύο τύπους αρνητών: τους περιστασιακούς και αυτούς από πεποίθηση. «Ο περιστασιακός αρνείται την τρέχουσα κατάσταση προς το παρόν. Δεν θέλουν να δουν τι υπάρχει, βρίσκονται σε σοκ. Αλλά αν τους δώσεις χρόνο, σκέφτονται. Είναι πιο εύκολο να δουλέψεις μαζί τους. Ο αρνητής εκ πεποιθήσεως έχει άλλα χαρακτηριστικά προσωπικότητας, έχει εναλλακτικές ή μη επιστημονικές πεποιθήσεις, συνδυάζει λογικά πράγματα με άλλα που δεν είναι τόσο λογικά, δεν αντιπαραβάλει πληροφορίες και εμπιστεύεται τον εαυτό του. Επιδεινώνουν τη γνωστική μεροληψία, κάτι που όλοι έχουμε αλλά που είναι απόλυτη σε αυτούς: συλλέγουν μόνο τις πληροφορίες που υποστηρίζουν την υπόθεση τους, όχι αυτές που την αμφισβητούν. Προβαίνουν σε μια συνολική και επιλεκτική αφαίρεση».

https://forum.eu