Αλκυόνης Παπαδάκη: Αν ήταν όλα… αλλιώς!

στις

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας…
Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει…
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα,όλοι αυτοί που αγαπήσαμε…
Αν τόσες φορές, παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας…

axivada

Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα…Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι… Μπορεί και να το ξέραμε, άλλα μας έφαγε η ουτοπία.
Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας, για λίγες γουλιές παρηγοριάς…
Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι…Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.
Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες…
Αν φορούσαμε στολές παραλαγής…Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις. Μα εντελώς το αψηφήσαμε!

Εμείς, ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός – δεν μπορεί, πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας – έχωσε στις αποσκευές μας, τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά. Έτσι… Γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του…
Αχ, αυτή η λάθος εκτίμηση… Ο υπερβάλων ζήλος… Η περιττή γενναιοδωρία!
Αν είχαμε υψώσει ένα τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας… Ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά.
an_itan_ola_alliosΑν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση… Πόσο χαμένος χρόνος αλήθεια!
Αν δε χαμογελούσαμε, με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ’αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ’ένα σουγιά…Λέγαμε αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του.
Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας, πέρα από τα όριά της…
Αν δεν κάναμε τον κλόουν, με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρις και να ξεχάσει τον καημό της…
Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί, με όλη μας την άνεση, θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες…
Αν…Αν…
Αν ήταν όλα …αλλιώς!
Άντε καλέ!
Μα τότε, πως θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

Aπ’ το βιβλίο της Αν ήταν όλα… αλλιώς