Συνοπτική αναφορά για τα είδη της τιμωρίας και την αποτελεσματικότητα τους

Το 90% των Ελλήνων αναφέρουν πως τιμωρούν τα παιδιά τους και 60% αναφέρουν πως επιβάλλουν και σωματικές και ψυχολογικές ποινές στα παιδιά τους.

Η τιμωρία είναι

● “η ποινή που επιβάλλεται για κάποια αξιόποινη πράξη.”

●  “ένα είδος προστίμου το οποίο επιβάλλεται σε κάποιο πρόσωπο για την ανάρμοστη συμπεριφορά του ή για την παράβαση ορισμένων κανόνων, τους οποίους οφείλει να τηρεί.”

●  “κάθε δυσάρεστο γεγονός που επισυμβαίνει αμέσως μετά την εκτέλεση μιας πράξης κι έχει σα συνέπεια την αποδυνάμωση της πράξης αυτής.” .

 

Μάθετε το παιδί σας να διαχειρίζεται την ήττα

Eίναι γεγονός ότι αρκετά παιδιά έχουν μεγάλη δυσκολία να δεχτούν, όταν παίζουν ένα παιχνίδι, ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να χάσουν. Λειτουργούν σαν να μην περνά αυτό καθόλου από τη σκέψη τους. Όταν όμως συμβεί το «μοιραίο», αισθάνονται θυμωμένα. Πληγώνεται ο εγωισμός τους. Tα βάζουν με τον εαυτό τους ή με τους άλλους.

Αν και ο θυμός των παιδιών ξεφουσκώνει γρήγορα, πολλοί γονείς, προκειμένου να αποφύγουν αυτή τη θυελλώδη αντίδραση του παιδιού, προτείνουν μια παρτίδα ακόμη και αφήνουν το παιδί να νικήσει. Bέβαια, αυτό δεν αποτελεί λύση. Γιατί το παιδί συνήθως αντιλαμβάνεται ότι οι μεγάλοι κάνουν «ζαβολιές» στο παιχνίδι για να το ευνοήσουν.

 

Αισιοδοξία – το ελιξίριο της επιτυχίας και ο κίνδυνος φυγής από την πραγματικότητα

Οι περισσότεροι από εμάς βλέπουμε τον κόσμο ευνοϊκότερο απ’ ό,τι είναι στην πραγματικότητα, θεωρούμε τους εαυτούς μας ικανότερους απ’ όσο όντως είμαστε, ενώ έχουμε επίσης την τάση να πιστεύουμε πως μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον. Είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, οι περισσότεροι είμαστε εκ φύσεως αισιόδοξοι.

Ανάμεσα στη θετική σκέψη και την υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων μας υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή

Σε επίπεδο λήψης αποφάσεων, η «προκατάληψη της αισιοδοξίας» ενδέχεται να είναι η πιο σημαντική γνωστική προκατάληψη των ανθρώπων αλλά ενέχει και κινδύνους: μπορεί να καταλήξει τόσο σε ευλογία όσο και σε επικίνδυνη παρεκτροπή, φυγή από την πραγματικότητα.

 

Η βία στο σχολείο και η αντιμετώπιση της

Ο εκφοβισμός και η βία στο σχολείο μεταξύ των μαθητών έχουν αρχίσει να γίνονται αντικείμενα προσοχής, συζήτησης και μελέτης και στην Ελλάδα. Αναγνωρίζονται ως κοινωνικά προβλήματα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα σχετικών ερευνών που διεξάγονται σε σχολεία της χώρας.

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying), όπως και ο όρος «θυματοποίηση» (victimization) χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου. Ο εκφοβισμός και η βία ανάμεσα στους μαθητές μπορούν να πάρουν σωματική, λεκτική, ψυχολογική και κοινωνική μορφή.

 

Πώς να νικήσετε την αναβλητικότητα

Αναβλητικότητα πρακτικά  σημαίνει το να αποφεύγεις συστηματικά την πραγματοποίηση συγκεκριμένων καθημερινών στόχων. Συναισθηματικά, όμως αυτή η συμπεριφορά περιλαμβάνει έντονη ενοχή, άγχος καθώς και ένα αίσθημα ανεπάρκειας.  Με άλλα λόγια, η  αναβλητικότητα είναι ουσιαστικά ένας καλός τρόπος να σαμποτάρεις τον εαυτό σου.

Πως  γίνεται κάποιος αναβλητικός

Κάποτε ορισμένοι πίστευαν ότι οι αναβλητικοί τύποι ήταν στην πραγματικότητα καμουφλαρισμένοι τεμπέληδες. Ωστόσο, η επιστημονική έρευνα αποδεικνύει ότι αυτό δεν ισχύει καθόλου. Πολύ πιο σύνθετοι ψυχολογικοί παράγοντες, όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση ή ο φόβος αποτυχίας, μοιάζουν να είναι πιο καθοριστικοί στην δημιουργία μιας τέτοιας συμπεριφοράς.

 

Πόσο κινδυνεύουμε από την τρομακτική ποσότητα της πληροφορίας

Oι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, τα περιοδικά, οι εφημερίδες και βέβαια το Διαδίκτυο βρίθουν ειδήσεων που χαλάνε τη διάθεσή μας. Βομβαρδιζόμαστε από παντός είδους αρνητικές πληροφορίες, και όσο κι αν προσπαθούμε να τους αντισταθούμε, σίγουρα θα καταφέρουν να μας επηρεάσουν, να μας στενοχωρήσουν, ακόμα και να μας τρομοκρατήσουν. Γιατί, όμως, μας συμβαίνει αυτό; Πόσο πιθανώς κινδυνεύουμε; Και, βέβαια, πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία της πληροφορίας; Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς πληροφόρηση;

Επειδή:

* Οι άνθρωποι έχουμε από τη φύση μας μια έμφυτη περιέργεια, συχνά μάλιστα και νοσηρή, για όσα συμβαίνουν.

 

Οι αρχές πάνω στις οποίες είναι οικοδομημένο το σχολείο Summerhill

Ο ιδρυτής  του Summerhill είναι ο Arthrur Neill (1883-1973), ο οποίος γεννήθηκε στο Forfar της Σκωτίας το 1883 και ήταν γιός ενός δασκάλου. Στην ηλικία των εικοσιπέντε ετών ο Neill πήρε το πτυχίο του από τη Σχολή Αγγλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου και μετά δούλεψε ως διευθυντής ενός μικρού σχολείου. Εκεί έγραψε το πρώτο του βιβλίο ΄A dominie’s Log’ και ξεκίνησε έτσι την δημιουργική ζωή του πάνω στην ελευθερία των παιδιών.

Η μεγάλη στιγμή για τον Neill ήταν όταν επισκέφτηκε το 1917 τη «Μικρή Κοινοπολιτεία» που διεύθυνε ο ψυχίατρος Homer Lane, μια κοινότητα για εγκληματίες εφήβους, και είδε την αυτοδιοίκηση στην πράξη. Ο Lane, ο οποίος ήταν σταθερός υποστηρικτής της έμφυτης καλοσύνης των παιδιών, εξοικείωσε το Neill με τη «Νέα Ψυχολογία» του Freud και αργότερα έγινε ψυχαναλυτής του. Μ’ αυτόν τον τρόπο εισήγαγε το Neill σε δυο στοιχεία που ήταν αναγκαία για την ίδρυση του Summerhill: Τη συνέλευση της αυτοδιοίκησης, αλλά και τη σπουδαιότητα της ισόρροπης συναισθηματικής ανάπτυξης του παιδιού σε σχέση με την ακαδημαϊκή του ανάπτυξη.

 

Οι Αρχές της επαληθευσιμότητας και της διαψευσιμότητας

Η Αρχή της Επαληθευσιμότητας είναι ένα κριτήριο με το οποίο βλέπουμε αν το νόημα μιας επιστημονικής πρότασης ή κάποιας κρίσης είναι επαληθεύσιμο. Αυτή η αρχή έχει προκύψει από τους φιλόσοφους του κύκλου της Βιέννης.

Κατά την κλασική διατύπωση της αρχής της επαληθευσιμότητας, όπως την εξέφρασε ο Άγγλος φιλόσοφος Alfred Ayer (που εισήγαγε στον αγγλόφωνο κόσμο τη Θεωρία του Λογικού Θετικισμού) «μια πρόταση θεωρείται ότι κυριολεκτικά έχει νόημα, εάν, και μόνον εάν, είναι αναλυτική ή είναι εμπειρικός επαληθεύσιμη».

 

Η βία στα σχολεία είναι ενάντια στα δικαιώματα των παιδιών

Η Επιτροπή των Υπουργών του Συμβούλιου της Ευρώπης διακηρύσσει με απόφαση της ότι η σχολική βία συμβάλλει στην παραβίαση των δικαιωμάτων των παιδιών και υποστηρίζει ότι, η εκπαιδευτική λειτουργία στα σχολεία, θα μπορεί να θεωρείται αξιόπιστη μόνον όταν προσφέρει θετικά πρότυπα συμπεριφοράς στα παιδιά.

Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι, στο πλαίσιο του προγράμματος Pestalozzi, που προωθείται από το Συμβούλιο της Ευρώπης, για τη διά βίου κατάρτιση των επαγγελματιών στην εκπαίδευση, έχει ήδη ξεκινήσει μία πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία, για την εκπόνηση ενός ενιαίου προγράμματος για την πρόληψη της βίας στα σχολεία, που στόχο έχει να καταστήσει ασφαλή χώρο το σχολικό περιβάλλον, όπου όλοι θα μπορούν να ζήσουν, να εργασθούν, να μάθουν και να παίζουν δίχως φόβο.

 

«Πολλαπλές ικανότητες και γνώσεις» το μυστικό της επιτυχίας στην εποχή μας

Τα τελευταία χρόνια, οι νέοι και η δουλειά φαίνεται να πηγαίνουν παράλληλα και να "συναντιούνται" με δυσκολία. Τα στοιχεία λένε ότι ένας στους τέσσερις νέους είναι χωρίς δουλειά, μία στις πέντε γυναίκες δεν βρίσκει εργασία, ενώ από τους ανέργους πάνω από ένας στους δύο συμπλήρωσε ένα χρόνο εκτός αγοράς. Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από την Ελληνική Στατιστική Αρχή για την ανεργία του 2011 ενώ το ποσοστό της ανεργίας έχει φτάσει στο 20%.

Βλέποντας όλα αυτά αναρωτιέσαι: Σ΄ αυτό το "εχθρικό" περιβάλλον πώς να ξεκινήσεις την εργασιακή σου ζωή; Δύσκολο. Κι όμως μέσα σε αυτές τις δυσκολίες κάποιοι έχουν επιτυχία. Θα μου πείτε πώς και γιατί το καταφέρνουν;

 

Μακροχρόνια η επιρροή των καλών δασκάλων στη ζωή των μαθητών

Την ευεργετική επίδραση που έχει σε ένα μαθητή ένας καλός δάσκαλος, όχι μόνο στα σχολικά θρανία αλλά και στην ενήλικη ζωή του, διαπιστώνουν σε μελέτη τους δύο καθηγητές του φημισμένου πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Παρακολουθώντας την πορεία δύο εκατομμυρίων μαθητών σε διάστημα είκοσι ετών, οι καθηγητές Raj Chetty και John Friedman επιβεβαίωσαν το Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος αναγνώριζε ότι χρωστούσε στο δάσκαλό του το «ευ ζην».

 

Διαχειριστείτε τους καβγάδες των παιδιών σας

Οι γονείς συχνά αναφέρουν ότι τα παιδιά τους δεν τα πηγαίνουν αρκετά καλά μεταξύ τους, έχουν συχνούς καυγάδες, ζήλεια και ανταγωνισμό. Συνήθως οι ευκαιρίες για σύγκρουση ανάμεσα στα παιδιά αναφέρονται σε θέματα ιδιοκτησίας, διάθεσης να μοιραστούν και χώρου που τους ανήκει.

  Ποιός είναι όμως ο καλύτερος τρόπος να χειριστούν οι γονείς τα παιδιά σας όταν γίνονται πολύ ζηλιάρικα και ανταγωνιστικά μεταξύ τους;

 

Δεν ωφελεί πάντα ο έπαινος προς τα παιδιά

Οι γονείς συνηθίζουν να επαινούν τα παιδιά τους για όλα όσα κάνουν με επιτυχία, θεωρώντας πως αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να τα επιβραβεύσουν και να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση τους. Φαίνεται όμως πως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και μάλιστα πως ο υπερβολικός και σε λάθος κατεύθυνση έπαινος, μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα. Η Carol Dweck , καθηγήτρια ψυχολογία στο πανεπιστήμιο του Stanford, ερευνά εδώ και 40 χρόνια το πώς «επιτυγχάνουν» οι άνθρωποι και ποιοι παράγοντες συμβάλουν στην επιτυχία αυτή. Τα τελευταία 14 χρόνια ασχολείται στο πλαίσιο αυτό, με το πώς ο έπαινος μπορεί να επηρεάσει την εξέλιξη των παιδιών σε διάφορους τομείς.

Στην τελευταία της έρευνα "Parent Praise" η Carol Dweck και οι συνεργάτες της δούλεψαν με παιδιά 14-38 μηνών, με σκοπό να μελετήσουν το πως αυτά επηρεάζονται από τους επαίνους των γονιών τους. Συγκεκριμένα μελέτησαν το πόσο διαφορετικά μπορεί να επηρεάσει τα παιδιά ο έπαινος που εστιάζει στην προσπάθεια («πρέπει να προσπάθησες πολύ για να τα καταφέρεις», «συγκεντρώθηκες τόση ώρα για να έχεις αυτό το αποτέλεσμα», «είναι γενναιόδωρο που μοιράστηκες τα παιχνίδια σου» ) σε σύγκριση με εκείνον τον έπαινο που εστιάζει στις ικανότητες/ χαρακτηριστικά («είσαι πραγματικά πολύ έξυπνος/όμορφος/ικανός »).

 

Σχολική Αποτυχία

Για τους καλούς μαθητές το σχολείο είναι ένα είδος γέφυρας μεταξύ του κόσμου του παιδιού και αυτού των ενηλίκων. Για τα παιδιά με δυσκολίες μάθησης, που δεν μπορούν ή δε θέλουν να μάθουν γράμματα, το σχολείο είναι ένας τόπος όπου πιθανά ξεκινά η πάλη εναντίον της κοινωνίας.

α. Τι Εννοούμε με τον Όρο “Σχολική Αποτυχία”;

Με τον όρο σχολική αποτυχία, εννοούμε:

α) είτε την αδυναμία ή τη δυσκολία των μαθητών να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους μέχρι το τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (απόρριψη, εγκατάλειψη σχολείου, αποφοίτηση, αλλά σε επίπεδο λειτουργικού αναλφαβητισμού),

 

Περισσότερη άσκηση για καλύτερους βαθμούς

Το αρχαίο ρητό «νους υγιής εν σώματι υγιεί» αποδεικνύεται για άλλη μια φορά αληθινό. Ομάδα ειδικών, αναλύοντας πολλές μελέτες από τρεις χώρες, διαπίστωσε ότι οι έφηβοι και τα παιδιά που είναι σωματικά πιο δραστήρια παίρνουν καλύτερους βαθμούς στο σχολείο.

Η άσκηση και τα σπορ βοηθούν τα παιδιά και εφήβους  να γίνουν καλύτεροι μαθητές, υποστηρίζουν ολλανδοί επιστήμονες

 

Έχει µέλλον η Παιδεία µας;

Στο ερώτηµα αν έχει µέλλον η Παιδεία µας µέσα στην οικονοµική κρίση που µαστίζει τη χώρα µας η απάντηση είναι απλή µαζί και τραγική: Αν δεν έχει µέλλον η Παιδεία µας, δεν έχει µέλλον και η χώρα µας. Finis Graeciae! Σπεύδω να πάρω θέση: Η Παιδεία µας έχει µέλλον υπό προϋποθέσεις· όχι χωρίς παιδευτικό όραµα και χωρίς πανεθνική προσπάθεια· όχι µε ηµίµετρα ή σπασµωδικά µέτρα· όχι µε βολέµατα και εφησυχασµό· όχι µε τεχνικές εφαρµογής εις βάρος της ουσίας· όχι χωρίς διακοµµατική συναίνεση σε κοινούς στόχους και χωρίς µακροπρόθεσµες πολιτικές.

Πάντως, ουδέν κακόν αµιγές καλού. Η οικονοµική κρίση µπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτο πανικό ή να γίνει ο δρόµος για µια γενικότερη αυτοσυνειδησία. Αν αφυπνισθούµε και αποδιώξουµε ό,τι µάς βύθισε στη σηµερινή κατάντια, τότε µπορεί αυτή η χώρα να ξαναβρεί τον δρόµο της µέσα από µια συντονισµένη εθνική προσπάθεια, όπου βασικό ρόλο θα παίξει η Παιδεία. Γιατί, αν λ.χ. τη διαφθορά την αποτελεί µόνο η φοροδιαφυγή, τότε αντιµετωπίζεται µε κάποια διοικητικά µέτρα. Αν, όµως, τη διαφθορά την αποτελεί µια διευρυµένη ηθική χαλάρωση έως φθορά, τότε αυτή αντιµετωπίζεται µόνο από µια εµπνευσµένη και εµπνέουσα Παιδεία ουσίας, αρχών, αξιών και πραγµατικής γνώσης.

 

Κανόνες πώς να μελετώ σωστά

Υποστηρικτικές συνθήκες εργασίας:

Χώρος εργασίας:

· Είναι προτιμότερο να επιλέγεται ο ίδιος πάντοτε χώρος.

· Στο τραπέζι πρέπει να υπάρχουν αποκλειστικά και μόνο αυτά που είναι απαραίτητα για το διάβασμα του συγκεκριμένου μαθήματος.

· Κατά τα διαλείμματα είναι απαραίτητο να γίνεται αλλαγή του χώρου.

Ώρες εργασίας:

· Ο κάθε μαθητής πρέπει να βρει ποιες ώρες είναι γι’ αυτόν οι πιο αποδοτικές.

· Είναι προτιμότερο να υπάρχουν προκαθορισμένες ώρες διαβάσματος. Κάθε αλλαγή συνήθειας απαιτεί και ανάλογο χρόνο προσαρμογής.

 

Το πρόγραμμα PISA και το Ελληνικό μοντέλο εκπαίδευσης

Η έρευνα Διεθνές Πρόγραμμα για την Αξιολόγηση των Μαθητών (ΡΙSΑ) διεξάγεται με ευθύνη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης  (Ο.Ο.Σ.Α.) από το 2000 μέχρι σήμερα κάθε τρία χρόνια και περιλαμβάνει  αξιολόγηση  μαθητών, οι οποίοι ολοκληρώνουν την υποχρεωτική τους εκπαίδευση, στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην κατανόηση κειμένου.

Το πρόγραμμα PISA καθιερώθηκε μετά από αξίωση των κρατών – μελών του Ο.Ο.Σ.Α. να έχουν σε τακτά χρονικά διαστήματα αξιόπιστα στοιχεία για τις γνώσεις και τις δεξιότητες των μαθητών τους αλλά και για την αποτελεσματικότητα των εκπαιδευτικών τους συστημάτων. Και χρηματοδοτείται αποκλειστικά από τις εισφορές των χωρών που συμμετέχουν, μέσω του Υπουργείου Παιδείας της κάθε χώρας.

 

«Δεν υπάρχουν κακοί, αλλά “δύσκολοι”μαθητές»

Ποιοί άραγε είναι οι λόγοι που προκαλούν την χαμηλή επίδοση ορισμένων παιδιών στο σχολείο και ποιοί οι τρόποι της αντιμετώπισής τους.

 
Το προφίλ του “κακού” μαθητή

• Περιορισμένες κοινωνικές δεξιότητες
• Χαμηλή αυτοεκτίμηση
• Εχθρική αντιμετώπιση απο συμμαθητές και εκπαιδευτικούς
• Αγχώδης κατά κανόνα
• Συχνά με προβλήματα υγείας και σωματικής διάπλασης
• Η απογοήτευση από τους χαμηλούς βαθμούς οδηγεί συχνά σε εγκατάλειψη του σχολείου
• Αποτελεί το 30% του μαθητικού δυναμικού στην ηλικία των 15 χρόνων ενώ στη Φινλανδία μόνο το 5%

 

10 αρχές για καλή συμπεριφορά

1. Ανταμείψτε τη σωστή συμπεριφορά, κι όχι την κακή. Ενισχύστε τα ευγενικά αιτήματα, όχι το κλαψούρισμα, τα πειράγματα και τα ξεσπάσματα. Ενισχύστε την ήρεμη συζήτηση, όχι τα επιχειρήματα και την ανταγωνιστική συζήτηση.

2. Σκεφτείτε προτού να μιλήσετε. Πείτε τι εννοείτε. Είναι σημαντικό να εννοείτε αυτό που θα λέτε. Επιβραβεύστε τον εαυτό σας για να είναι συνεπής.